Dobór metody obróbki zależy od kształtu detalu, rodzaju materiału, wymaganej dokładności i stanu powierzchni po wcześniejszych operacjach. Frezowanie pozwala szybko usuwać większą ilość materiału i nadawać części złożoną geometrię. Szlifowanie służy głównie do wykańczania powierzchni oraz korygowania niewielkich odchyłek wymiarowych. W wielu procesach obie metody następują po sobie, ponieważ realizują inne zadania.
Frezowanie nadaje detalowi kształt
Podczas frezowania obracające się narzędzie wieloostrzowe oddziela wióry od obrabianego materiału. Maszyna może prowadzić frez w kilku osiach, dlatego technologia pozwala wykonywać płaszczyzny, rowki, kieszenie, otwory, kanały i powierzchnie przestrzenne. Frezowanie CNC sprawdza się przy prototypach, częściach jednostkowych i produkcji seryjnej.
Metoda pozwala prowadzić obróbkę zgrubną oraz wykańczającą. W pierwszym etapie operator usuwa większy naddatek, a w drugim poprawia wymiar i stan powierzchni. Na jakość wpływają między innymi geometria freza, posuw, prędkość skrawania, sztywność mocowania i zużycie ostrzy. Niewłaściwy posuw, niestabilne mocowanie lub drgania mogą pozostawić ślady narzędzia i pogorszyć tolerancję detalu. Dobór geometrii płytki wpływa również na siły skrawania, stabilność procesu i jakość powierzchni.
Frezowanie wybiera się najczęściej, gdy część wymaga:
- wykonania skomplikowanego konturu,
- usunięcia dużej ilości materiału,
- obróbki kilku powierzchni w jednym zamocowaniu,
- przygotowania naddatku pod operację wykańczającą.
Szlifowanie poprawia geometrię i powierzchnię
W szlifowaniu materiał usuwa ściernica złożona z wielu ziaren ściernych. Każde ziarno skrawa bardzo cienką warstwę, dlatego proces pozwala precyzyjnie kontrolować wymiar. Metoda dobrze radzi sobie także z materiałami po hartowaniu, gdy trzeba skorygować odkształcenia i uzyskać dokładne pasowanie.
Szlifowanie na płasko stosuje się przy płytach, listwach, korpusach, prowadnicach, przyrządach i częściach, których powierzchnie muszą zachować płaskość, równoległość lub określony kąt. Detal często trafia na szlifierkę po frezowaniu albo obróbce cieplnej. Szlifowanie usuwa wtedy niewielki naddatek, ślady wcześniejszej obróbki oraz odkształcenia powstałe podczas hartowania.
Proces wymaga właściwego doboru ściernicy, chłodzenia i parametrów przejścia. Zbyt intensywna obróbka może przegrzać powierzchnię, wywołać przypalenia lub wprowadzić niepożądane naprężenia. Przy częściach montażowych liczą się także sposób zamocowania oraz kontrola płaskości po każdym etapie.
Dokładność, czas i koszt decydują o wyborze
Frezowanie zwykle zapewnia większą wydajność usuwania materiału. Szlifowanie działa wolniej, lecz pozwala osiągnąć lepszą jakość powierzchni i mniejsze odchyłki geometryczne. Nie każdy detal wymaga jednak obu procesów. Gdy tolerancja pozostaje umiarkowana, prawidłowo dobrane frezowanie wykańczające może wystarczyć.
Gdy część współpracuje z prowadnicą, formą, przyrządem pomiarowym, łożyskiem albo powierzchnią uszczelniającą, projekt częściej wymaga szlifowania. Niewielka odchyłka może wtedy utrudniać montaż, powodować nierównomierne obciążenie lub przyspieszać zużycie współpracujących części.
Przed wyborem technologii trzeba określić materiał, twardość, wymiary detalu, naddatek, tolerancję płaskości i równoległości oraz oczekiwaną chropowatość. Liczy się też liczba sztuk. Inaczej planuje się pojedynczą część zamienną, a inaczej serię, która musi zachować powtarzalne parametry.
Połączenie metod pozwala uzyskać wymagany rezultat
Frezowanie i szlifowanie nie konkurują ze sobą w każdym zleceniu. Często tworzą kolejne etapy jednego procesu: frezowanie buduje geometrię, a szlifowanie doprowadza powierzchnię do wymaganego wymiaru i jakości. Jeśli szukasz wykonawcy, który dobierze technologię do dokumentacji lub wzoru części, zapoznaj się z ofertą TOOLE. Firma łączy frezowanie CNC 3-, 4- i 5-osiowe ze szlifowaniem płaskim i kątowym, dzięki czemu może prowadzić część od obróbki zgrubnej do końcowego wykończenia.
Materiał partnera
